Engeland

In Engeland wordt al vanaf de Romeinse bezetting wijn gemaakt. De invloed van de wijnboeren werd in de eeuwen na de val van het Romeinse Rijk zo groot, dat in de 9de eeuw Alfred de Grote een decreet uitvaardigde om de belangen van de wijnboeren te beschermen. De achteruitgang van de Engelse wijnen  begon in 1152, toen Hendrik II Eleanore van Acquitanië huwde. Door de verwerving van de landerijen van Acquitanië in Frankrijk kwamen de wijnen uit de Bordeauxstreek op grote schaal naar Engeland. Dit werd de doodsteek voor de Engelse wijnbouw. 

Pas na de Tweede Wereldoorlog was het Sir Guy Sailsbury-Jones, die ten noorden van Brighton bij de plaat Hambledon, de eerste aanzet gaf voor de opleving van de Engelse wijnbouw. Op dit moment bezitten Engeland en Wales circa 800 ha aan wijngaarden, verspreid over het zuidelijk deel van het land. Ruim de helft van de wijngaarden is zeer klein, met een oppervlakte van nog geen hectare. Een uitzondering hierop is Denbies in Surrey, die met 100 ha de grootste wijngaard van het land is.

Vanaf 1992 konden de toendertijd 140 wineries in aanmerking komen voor de classificatie "Quality Wines". De kwaliteiten worden beoordeeld door de English Vineyards Association, die naast deze classificatie topprestaties extra beloont met zegels en medailles. Het merendeel van de druiven is door het hiervoor gunstige klimaat wit. De meeste aangeplante soort zijn de müller-thurgau, reichensteiner, seyval blanc (eenFranse hybridesoort) en daarnaast nog een aantal Duitse druivenrassen. Vrijwel al deze druivenrassen zijn gekozen omdat ze vroeg rijp zijn. De smaak van de wijnen is droog tot halfdroog, licht en hebben veel fruitaroma's. De pinot-noir druif brengt lichte rode wijnen en rosés in kleine hoeveelheid.